Maar ik wil in dit stukje even terugkomen op iets wat we in september gedaan hebben: kijken naar een wedstrijd van FC Barcelona... maar dan in t echt!
Samen met de schoonfamilie gingen we dinsdag 13 september naar de Champions League wedstrijd FC Barcelona - AC Milan. Ruim voor de wedstrijd verzamelden zich horden fans in de vele kroegen en eettentjes in de buurt van het stadion om vast een biertje te drinken en wat tapas te eten. Een gemoedelijke sfeer en veel fans zijn gekleed in de bekende clubkleuren.
De grootte van het stadion (Camp Nou) draagt ook bij aan het kippenvel gevoel: het is het grootste stadion van Europa met een capaciteit van 118.000 zitplaatsen.
De club kent een lange geschiedenis die het heeft gevormd tot wat het nu is. FC Barcelona is meer dan een club, omdat fans het zagen/zien als een soort protest tegen de onderdrukking van Franco. Het heeft ook een eigen democratie: houders van een seizoenkaart (deze leden heten "socios") beslissen mee in wat er gebeurd in de club en de FC Barcelona zelf onderhoud een sterke band met de werkende klasse. Wat de fans willen is belangrijker dan wat het team wil en ik denk ook dat dit de reden is waarom er zich vrij weinig hooliganisme heeft voorgedaan: FC Barcelona is meer dan alleen een overwinning behalen op de korte termijn, iedereen bezit een stukje van de club en dit wordt generatie op generatie doorgegeven.
En het succesverhaal van Barcelona is trouwens ook te danken aan Nederlandse invloeden; Johan Cruijff, Johan Neeskens, Rinus Michels (nee niet die zanger), Frank Rijkaard en Louis van Gaal hebben sinds beginjaren '70 het team geleid. Vele landstitels en tournooien zijn binnengehaald.
Hoewel wij het tijdens de wedstrijd moesten doen met een gelijkspel (2-2) moet ik wel toegeven dat het erg leuk is om fan te zijn van zo'n club...
