Met een paar Nederlanders bij elkaar merk je het niet zo, maar als je je ineens in een zaal vol Nederlanders in het buitenland bevindt (wat je daar niet gewend bent) dan zie je pas wat voor een eigenaardig volkje we eigenlijk zijn.
Allereerst is t grappig om te zien hoe "de Nederlander" arriveert. Ik stond bij de ingang op Laurens te wachten (Lau was "fashionably late" :-) ) en in de tussentijd merkte ik dat er steeds meer mensen naar binnen gingen waarbij ik geen enkele tijfel had over of ze wel of niet Nederlands waren (vooral als ze op de fiets aankomen). Ik zie er ook Hollands uit, en schijnbaar schept dit een band als je in het buitenland bent: ik werd dan ook begroet in t Nederlands en deed vrolijk mee.
Eenmaal binnen is er overal opgewekt gekwetter te horen, het lijkt alsof iedereen staat te popelen om te weten te komen wie hier wat doet en waarom en wat we allemaal vinden van t land en de mensen. Even met je "eigen soort" praten is dan gewoon prettig. De gastvrouw- en heer van de avond had dan ook moeite om de zaal stil te krijgen :-) Ook het type Nederlander dat ik gisteravond zag is ook te herkennen: slimme zelfverzekerde en ietwat Bourgondische types waartoe ik mijzelf graag reken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten